|
زنده گی
چه باغ است این که سرو اش سر خمیده است چـه عیش است این که دل در خون تپیده است چه جــــــای ماتـــــم و جــــای فغـــــــان است که بـــاد غـــم به گلــــــزارش چمیــــــده است چــــــه پستـــــــی میفـــــــــزاید دوش هستـــی که زان آدم طـــــرب یک جــــو نــــدیده است دل همچــــــــون یک غـــــــزال کــــوه گشتی که از خــــــاصان این عالــــــم رمیــــده است خجــــــــل از کـــــــار خــــود گـردون نگردد که انـــــدر منــــــــزل ظلمش رسیــــــده است ز جـــــــــور و ظــــلمت بسیــــــار اشکـــــــم به روی دیــــــده گــــــانم صف کشیـــده است نگــــــــر سلطـــــــــــانی بر حال حــــــــزینم که روز خوش دلم هــــــرگــــــــز ندیده است گرچه مذهب مختلف شد هیچ کس بیگانه نیست باغبان را در چمن هر گل به رنگ دیگر است
|